Selien van Brink

Ruben Hekster

Selien van Brink groeide op in de Swammerdamstraat in Amsterdam, een straat waar het joodse leven diep geworteld was. Ze woonde bij haar moeder Mietje Hekster, nadat haar ouders in 1933 waren gescheiden. Selien werkte als handelaarster - een koopvrouw, zoals haar vader dat ook was.

Op 4 juni 1943 werd ze opgepakt en naar kamp Westerbork gebracht. Ze was twintig jaar oud.

Wat volgde, was een race tegen de tijd. De sleutel leek te liggen in haar beroep. In de zomer van 1943 waren bontwerkers tijdelijk vrijgesteld van deportatie, omdat de Duitse oorlogsindustrie hun vakmanschap nodig had. Als Selien officieel als bontwerker geregistreerd kon worden, was er misschien een uitweg.

Haar stiefvader Bruno Eidinger deed er alles aan. Hij stuurde papieren op, schreef verzoeken en zocht naar bewijzen. Het bevolkingsregister werd geraadpleegd, een werkgever gevraagd een verklaring op te stellen, via de Joodsche Raad werd een officiële bontwerkerverklaring aangevraagd. Op 12 juli 1943 werd Selien ingeschreven bij de Raad van Arbeid als bontbeheerder.

Het mocht niet baten. Haar archiefkaart vermeldt dat ze in werkelijkheid achterstmachster was - een confectienaaister - geen erkend bontwerker. De vrijstelling gold niet voor haar.

Toen ook die weg doodliep, werd een laatste poging ondernomen: men vroeg Bruno bewijzen op te sturen dat Selien half-Arisch was. Het was een wanhoopsstrategie. Maar in die zomer van 1943 greep men naar elke strohalm.

Op 6 september 1943 schreef een medewerker van de Joodsche Raad de definitieve woorden op haar kaart: "Verdere stappen hebben geen doel."

Acht dagen later werd ze op transport gezet naar Auschwitz — exact één jaar na de dag waarop haar vader Lodewijk daar al was vermoord. Ook haar 10 jaar oudere broer Ies (Israel) was al eerder in dat jaar in mei te Sobibor vermoord.

Selien van Brink stierf op 17 september 1943. Ze was 21 jaar oud.